គោលគំនិតនៃកាល

ក្នុងភាសាកូរ៉េ អ្នកមិនអាចប្រើកិរិយាសព្ទ ឬគុណនាមក្នុងទម្រង់វចនានុក្រមរបស់វា (ដូចជា 먹다 - ញ៉ាំ) ដោយផ្ទាល់នៅក្នុងប្រយោគបានទេ។ អ្នកត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរការបញ្ចប់របស់វាដើម្បីបង្ហាញពីកាល និងភាពគួរសម។

ការយល់ដឹងអំពី ដើមកិរិយាសព្ទ គឺជាជំហានដំបូង ព្រោះសញ្ញាសម្គាល់កាលទាំងអស់ភ្ជាប់ទៅនឹងដើមកិរិយាសព្ទ។

មានកាលសំខាន់ៗចំនួនបី៖

• បច្ចុប្បន្នកាល៖ ប្រើសម្រាប់សកម្មភាពដែលកំពុងកើតឡើងនៅពេលនេះ សកម្មភាពដែលធ្វើជាទម្លាប់ ឬការពិតទូទៅ។ នេះគឺជាទម្រង់មូលដ្ឋានបំផុត។ ការបញ្ចប់ជាក់លាក់អាស្រ័យលើកម្រិតនៃភាពគួរសម ដូចជាទម្រង់មិនផ្លូវការ -아/어 ឬទម្រង់ផ្លូវការ -ㅂ/습니다។
• អតីតកាល៖ ប្រើសម្រាប់សកម្មភាពដែលបានបញ្ចប់រួចរាល់។ ជាទូទៅវាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការបន្ថែមសញ្ញាសម្គាល់អតីតកាល -았/었/였- ទៅលើដើមកិរិយាសព្ទ។
• អនាគតកាល៖ ប្រើសម្រាប់សកម្មភាពដែលនឹងកើតឡើងនៅពេលអនាគត។ មានវិធីជាច្រើនដើម្បីបង្ហាញពីអនាគតកាល ប៉ុន្តែវិធីមួយដែលគេប្រើញឹកញាប់គឺការប្រើ -ㄹ 것 (ដែលតែងតែឃើញជា -ㄹ 거예요)។ លំនាំមួយទៀតគឺ -겠- ដែលជារឿយៗបង្ហាញពីចេតនា ឬការសន្មត។

ប្រព័ន្ធនេះអនុញ្ញាតឱ្យភាសាកូរ៉េបង្ហាញពីពេលវេលា និងបរិបទយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពនៅក្នុងកិរិយាសព្ទខ្លួនឯង។